w chlebowych kłosach przez złociste morze szedłeś idziesz i iść będziesz

zwyczajnie przychodzisz do mnie w małym kawałku chleba zroszonym kroplą owocu winnego krzewu prosty zwyczajny powszedni a mimo to Boski

gdy wyruszysz ze szklarni bożych pomidorów do warzywniaka codzienności bądź rzodkiewką pełną radości i kalafiorem dającym świadectwo bądź autentyczną pietruszką oraz pogrążonym w medytacjach szczypiorkiem a gdy trafisz na stół Wiecznego Ogrodnika pamiętaj życie twe prawdziwie stało się warzywną ofiarą

stworzyłeś mnie pyłem  by przemienić w skałę stworzyłeś mnie tak zwyczajnie by być moim Bogiem

być ciszą  i zachwycać się przydrożnym kamieniem przywdziać habit zakładany przez wielu i podążyć tam gdzie dostrzegany nie jesteś pokazać Cię w rozgadanych liściach brzozy spocząć na ławce będącej skrawkiem nieba i nauczyć się widzieć na nowo

i tak trwają te trzy, co bicie serca wprawiają w nieustanne drżenie: Miłość stwórcza, słowa liryczne… i rytm ciszy…

tańcz duszo moja branle’a uwielbienia niech ciało me wykrzyczy się z radości a okno z widokiem na Kościół niech zawsze będzie czyste